แต่ก่อนฉันกลัว ไม่อยากพบใคร
ไม่อยากพูดคุย ไม่รู้ว่าทำไม
พอฉันตื่นมา ก็รู้สึกเหงา ทุกอย่างสีเทา

ตั้งแต่พบเธอ รู้สึกมั่นใจ ก็อยากร้องเพลง
ร้อง ร้องมันเรื่อยไป จะหันไปทางหนใด
ก็ดูสวยงาม ทุกอย่างสีคราม

แค่สองเรา ทางจะไกลไม่เคยจะกลัว
แค่สองเรา ยังมีหวังแม้ทางสลัว
ต่อให้มีพายุกระหน่ำ จะย้ำคำนี้
ไม่เสียใจ ไม่ยอมแพ้..

แค่สองเรา เหนื่อยเท่าไหร่ไม่เคยจะท้อ
แค่สองเรา ความฝันและวันที่รอ
ต่อให้เราจะล้มสะดุด จนเขียวจนช้ำ
แต่สองเรา ทั้งสองคน ไม่บ่นสักคำ

จะว่าไป เธอบอกว่าดี ก็เลยเถียงกัน
เพราะฉันว่าไม่ดี อาจจะถียงกัน ทะเลาะกัน
อยู่เสมอ ก็ยัง.. รักเธอ

แตะที่หัวไหล่ อุ่นทั้งตัว หนักหรือเบา
จะดีหรือร้ายก็ไม่กลัว
และแม้สักวัน ต้องร้างห่างไกล จะไม่เสียใจ

แค่สองเรา ทางจะไกลไม่เคยจะกลัว
แค่สองเรา ยังมีหวังแม้ทางสลัว
ต่อให้มีพายุกระหน่ำ จะย้ำคำนี้
ไม่เสียใจ ไม่ยอมแพ้..

แค่สองเรา เหนื่อยเท่าไหร่ไม่เคยจะท้อ
แค่สองเรา คือความฝันและวันที่รอ
ต่อให้เราจะล้มสะดุด จนเขียวจนช้ำ
สองเรา สองคน ไม่บ่นสักคำ..

เหนื่อยที่กาย.. สุขที่ใจ..