เดียวดายมาเท่าไร เหมือนรักใครไม่เป็น
เช่นดังดวงอาทิตย์ที่บนฟ้าไกล
ตระหง่านอยู่เพียงผู้เดียว ไร้เงาของใคร
ความร้อนจะหลอมละลาย ทุกสิ่งหายไป
* เธอจะอยู่กับฉันได้นานสักเพียงใด
เธอจะต้องเสียใจเจ็บปวดสักวัน
นี่คือชะตาที่เป็นฉัน
ไม่มีวันจะได้อยู่กับใครสักคน
** ถึงฉันรักเธอเท่าไร ถึงรักเธอมากเท่าไร
แต่เราคงไปไม่ถึงยังวันสุดท้าย
ต้องมีคนหนึ่งปวดร้าว อีกคนหนึ่งใจสลาย
ต้องอยู่ อยู่โดยไม่เหลือใคร
อยากเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง แต่เราก็ทำไม่ได้
สุดท้ายก็เป็นอาทิตย์ ที่แสนเดียวดาย
เราไม่ควรไหวหวั่น ไม่ควรชิดใกล้
หากไม่เริ่มต้นก็คง ไม่ต้องเสียใจ
ซ้ำ *,**
ต้องมีคนหนึ่งปวดร้าว อีกคนหนึ่งใจสลาย
ฉันเอง ต้องอยู่โดยไม่เหลือใคร
