ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆเยยยเพลงนี้อะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

อย่าอ่านนะขอร้อง
ความลับมาบอก เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น
เคยมีเด็กถูกฆ่าตายที่ห้องนำของภารโรง
แต่ไม่สามารถหาต้นเหตุของคดีได้
จึงได้ปล่อยร่างไร้วิญญานของเด็กน้อยทิ้งไว้ ณ ที่เดิม
ไม่มีการทำพิธีอะไรทั้งสิ้น วิญยาณของเด็กจึงล่องลอยวนเวียนอยู่ในรร.
เป็นเวลาหลาย10ปี
จนวันหนึ่งได้มีกลุ่มน.ร. หญิงเข้าไปในห้องนำนั้นเพื่อหวังจะแกล้งภารโรง
จึงได้พบวิญยาณของเด็กน้อยกำลังไต่ไปตามเพดาน พร้อมแสยะยิ้มให้
พวกเทอกลัวมากรีบวิ่งออกจากห้องน้ำ
แต่เพื่อนคนหนึ่งพลันไปเหยียบแอ่งน้ำที่พื้นเข้า
จึงได้ล้มและไปสะดุดขาของเพื่อนอีกคนหนึ่งเข้า
เพื่อนคนนั้นได้จับแขนของอีกคนไว้จึงล้มกันมาเป็นทอดๆและหัวฟาดพื้นตายหมด
วิญยาณของพวกเขาจึงวนเวียน ณ ที่แห่งนั้นตลอดไป
จงส่งต่อไปอีก20 กระทู้ ภายใน 7ชม.
ต่อแรกเราก็ไม่เชื่อหรอกแต่เพื่อนเราประสบอุบัติเหตุไปแล้ว 5คนตั้งแต่เราอ่าน

ที่เท่าไรไม่รู้

แค่หลับตาแล้วเราจะเจอกันในความรุ้สึก

ขอให้พี่ตูนมีความสุขมากมาก

พระสารั้รนะเรพถะพฃ

ฃ









เ



ระ



เพ




พุถึ




ถ

ตูนแย่งหัวใจกูไปแล้วครับพี่น้อง

ฟักแฟงกูจองเเล้ว

อิอิอิ

อย่าอ่านนะขอร้อง
ความลับมาบอก เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น
เคยมีเด็กถูกฆ่าตายที่ห้องนำของภารโรง
แต่ไม่สามารถหาต้นเหตุของคดีได้
จึงได้ปล่อยร่างไร้วิญญานของเด็กน้อยทิ้งไว้ ณ ที่เดิม
ไม่มีการทำพิธีอะไรทั้งสิ้น วิญยาณของเด็กจึงล่องลอยวนเวียนอยู่ในรร.
เป็นเวลาหลาย10ปี
จนวันหนึ่งได้มีกลุ่มน.ร. หญิงเข้าไปในห้องนำนั้นเพื่อหวังจะแกล้งภารโรง
จึงได้พบวิญยาณของเด็กน้อยกำลังไต่ไปตามเพดาน พร้อมแสยะยิ้มให้
พวกเทอกลัวมากรีบวิ่งออกจากห้องน้ำ
แต่เพื่อนคนหนึ่งพลันไปเหยียบแอ่งน้ำที่พื้นเข้า
จึงได้ล้มและไปสะดุดขาของเพื่อนอีกคนหนึ่งเข้า
เพื่อนคนนั้นได้จับแขนของอีกคนไว้จึงล้มกันมาเป็นทอดๆและหัวฟาดพื้นตายหมด
วิญยาณของพวกเขาจึงวนเวียน ณ ที่แห่งนั้นตลอดไป
จงส่งต่อไปอีก20 กระทู้ ภายใน 7ชม.
ต่อแรกเราก็ไม่เชื่อหรอกแต่เพื่อนเราประสบอุบัติเหตุไปแล้ว 5คนตั้งแต่เราอ่าน

หยิบกระดาษขึ้นมาเขียน 1-10 ห้ามแอบดูเฉลยนะ

ห้ามโกงเดขาด!!!!!!!!!!

1.คุณมีผมสีเข็มหรือสีอ่อน หยิบกระดาษขึ้นมาเขียน 1-10 ห้ามแอบดูเฉลยนะ

ห้ามโกงเดขาด!!!!!!!!!!

1.คุณมีผมสีเข็มหรือสีอ่อน

2.ถ้าเกิดมีเดทคุณจะเลือกไป กินข้าว2ต่อ2 หรือไปปาร์ตี้

3.สีโปรดของคุณคือสีอะไรระหว่าง สี ชมพู เหลือง ฟ้าอ่อน หรือสีเขียวนำทะเล

4.กิจกรรมที่คุณโปรกปรานที่สุดระหว่าง โต้คลื่น,เสก็ดหรือ สกี

5.ถ้าจะเลือกท่าเรือระหว่าง เรือรบเก่า อู่แปชิฟิก หรืออูวิคตอเรีย ชีเค็ท คุณจะเลือกอันไหน

6.รัฐที่คุณชอบที่สุดระหว่าง รัฐแคลิเฟร์อเนีย ฟอริดา หรือ โอไฮโอ

7.ฤดูร้อนคุณจะไปทะเลหรือที่เย็นกว่านี้

8.เกิดเดือนอะไร

9.คุณจะนั้งอืดอยู่บ้านหรือไปเที่ยวกับเพื่อน

10.ชื่อคนที่เป็นเพศตรงข้ามกับคุณ

-=====อฐิษาน======-

*เริ่มเลย*

**********

********

*******

******

*****

****

***

**

*

**หยุด**

*คำตอบ*

1.สีเข็ม-เซ็กชี่~สีอ่อน-น่ารัก

2.กินข้าว 2ต่2-โรแมนติก ~ ปาร์ตี้-ขี้เล่น

3.ชมพู-น่ารัก ~ เหลือง-เสียงดัง ~ ฟ้าอ่อน-ใจเย็น ~สีเขียวนำทำเล-แข็งแกร่ง

4.โต้คลื่น-ว่องไวคล่องแคล่ว ~เสก็ด-เด็ดเดี่ยว ~ สกี-กล้าหาญ

5.เรือรบเก่า-น่ากลัว ~ อู่แปชิฟิก-สนุกสนาน ~อูวิคตอเรีย ชีเค็ท-เซ็กชี่

6. แคลิเฟร์อเนีย-คุณชอบอยู่กับคนมากๆ ~ฟลอริดา -ปาร์ตี้ในความร้อน ~โอไฮโอ-เงียบเย็น

7.ทะเล-ผิวสีแทน ชอบพระอาทิตย์ ~ เย็นกว่านี้-ผิวสีขาวและหัวโบราณ

8.มกราคม-โด่งดัง ~กุพาพันธ์-น่ารัก ~มีนายยน-เสียงดัง ~เมษายน -ขี้เล่น ~พฤษพาคม-

ใจเย็นมาก ~มิถุนายน-อาร์มดี ~กรกฏาคม-เรียบง่าย ~สิงหาคม -สนุกสนาน ~กันยายน-

เงียบ ~ตุลาคม-กล้าแสดงออก~ พฤษจิกายน-ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น(ทั้งดีและไม่ดี) ~ธันวาคม-

อบอุ่น

9.อืดอยู่กับบ้าน-น่าเบื่อ ~ ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ-บ้า บอๆ

10. คนนั้นจะตกหลุมรักคุณ!!!!!!!!!!

ถ้าคุณโพสกระทู้นี้ไปเว็บอื่น

0 เวป คำอฐิษานคุณจะไม่เป็นจริง

1-5 เวป คำอฐิฐานคุณจะเป็นจริงใน 6 เดือน

6-10 คำอฐิษานคุณจะเป็นจริงภายใย2อาทิตย์

11ขึ้นไป คำอบฺษานคุณจะเป็นจริงเร็วมากๆๆๆๆๆๆ

สัญญาณคู่แท้
1. เวลานึกถึงเค้า เค้าจะโทรมาพอดี หรือไม่ก้อโผล่มา
2. เวลามองหน้ากันใจจะเหมือนโดนอารายบางอย่างสะกดจิต
3.เวลาเราอยากได้ใครสักคนมาเป็นเพื่อนเค้าก้อจะโผล่มาพอดี
4.ครั้งแรกที่เจอกันจะรู้สึกว่าเคยเจอกันมาก่อน แต่นึกไม่ออกว่าใคร
5.เวลาอยู่กับเค้าเราจะไม่รู้สึกเกร็งแต่จะรู้สึกดีที่สุด
คนที่อ่านกระทู้นี้ต้องเอาไปโพสไม่งั้นเธอจะต้องมนตราน่ากลัวมาก
แต่ต้องโพสแค่5 อันแล้วคุณจะพบกับสิ่งอัศจรรย์บางอย่าง
นี่เรื่องจริงนะ

คนที่ 36 อะ

เรามะรุ้นะว่าเหมนจิงป่า ว

ถ้ารุ้แล้วนายจะมาปะจานทัม___รายอะ

เรามะเข้าจั ย

มะมีสมองเลยอะ

สมบัดผุ้ดีพกติดตัวไว้บ้างก้อดีนะ

ไม่ชอบฟักแฟงอ่ะ

ตัวจริงหน้าหมวยลาว ตอนไม่แต่งหน้าอ่ะนะ

แม่งก็อปparamore เต็มๆ ทั้งวงเค้าแหละ

อิอิ

ZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZAZQQSWQDWFCEGVRGTJUYKYTYHYHYTHYvbt

จูบที่ จมูก หมายถึง คุณน่ารักมาก จูบที่ แก้ม หมายถึง ฉันต้องการเธอ จูบที่ คอ หมายถึง เธอต้องเป็นของฉัน (คืนนี้เสร็จแน่) จูบที่ ริมฝีปาก หมายถึง ฉันรักเธอ จูบที่ เปลือกตา หมายถึง ฉันกำลังหลงรักเธอ เอาแหวนของคุณไปใส่ หมายถึง เธอต้องเป็นของฉันคนเดียว ตลอดไป ให้ของขวัญคุณเป็นประจำ หมายถึง เค้าเอาใจใส่ และคิดถึงคุณตลอดเวลา จับมือ หมายถึง ฉันชอบเธอ มองเข้าไปในตาของคุณ หมายถึง เธอรักฉันหรือเปล่า บีบนิ้วของคุณ หมายถึง ฉันอยากจะจูบเธอ ลูบไล้เบา ๆ ที่หัวไหล่ หมายถึง อยากจะเอาใจเธอ กัดริมฝีปาก หมายถึง ฉันหึงนะ ขยิบตาให้ หมายถึง ขอฉันไปกับเธอนะ เล่นผมของคุณ หมายถึง ฉันชื่นชมเธอ เหยียบเท้าคุณ หมายถึง ฉันเกลียดเธอ พูดว่า "คิดถึงคุณ" หมายถึง ฉันใส่ใจเธอเสมอ พูดว่า "คืนนี้ จะฝันถึงคุณ" หมายถึง คุณเป็นคนพิเศษ พูดว่า "อยากจะอยู่กับคุณตลอดเวลา" หมายถึง คิดถึงคุณทุกลมหายใจ แอบหอมคุณ หมายถึง เค้าคนนั้นเป็นคนที่สวีทสุดๆ หวังว่าเธอคงจะส่งต่อนะ ถ้าไม่ส่งต่อ แฟน คุณจะคิดนอกใจ และจะอกหักไปตลอดชีวิต ไม่มีคัยคิดจะรัก มีแต่คนเกลียดชัง (ไม่เชื่ออย่าลบหลู่) กรุณาส่งต่ออีก20 คน..... โทษทีนะ เราโดนมาเหมือนกัน

จูบที่ จมูก หมายถึง คุณน่ารักมาก จูบที่ แก้ม หมายถึง ฉันต้องการเธอ จูบที่ คอ หมายถึง เธอต้องเป็นของฉัน (คืนนี้เสร็จแน่) จูบที่ ริมฝีปาก หมายถึง ฉันรักเธอ จูบที่ เปลือกตา หมายถึง ฉันกำลังหลงรักเธอ เอาแหวนของคุณไปใส่ หมายถึง เธอต้องเป็นของฉันคนเดียว ตลอดไป ให้ของขวัญคุณเป็นประจำ หมายถึง เค้าเอาใจใส่ และคิดถึงคุณตลอดเวลา จับมือ หมายถึง ฉันชอบเธอ มองเข้าไปในตาของคุณ หมายถึง เธอรักฉันหรือเปล่า บีบนิ้วของคุณ หมายถึง ฉันอยากจะจูบเธอ ลูบไล้เบา ๆ ที่หัวไหล่ หมายถึง อยากจะเอาใจเธอ กัดริมฝีปาก หมายถึง ฉันหึงนะ ขยิบตาให้ หมายถึง ขอฉันไปกับเธอนะ เล่นผมของคุณ หมายถึง ฉันชื่นชมเธอ เหยียบเท้าคุณ หมายถึง ฉันเกลียดเธอ พูดว่า "คิดถึงคุณ" หมายถึง ฉันใส่ใจเธอเสมอ พูดว่า "คืนนี้ จะฝันถึงคุณ" หมายถึง คุณเป็นคนพิเศษ พูดว่า "อยากจะอยู่กับคุณตลอดเวลา" หมายถึง คิดถึงคุณทุกลมหายใจ แอบหอมคุณ หมายถึง เค้าคนนั้นเป็นคนที่สวีทสุดๆ หวังว่าเธอคงจะส่งต่อนะ ถ้าไม่ส่งต่อ แฟน คุณจะคิดนอกใจ และจะอกหักไปตลอดชีวิต ไม่มีคัยคิดจะรัก มีแต่คนเกลียดชัง (ไม่เชื่ออย่าลบหลู่) กรุณาส่งต่ออีก20 คน..... โทษทีนะเรา โดนมาเหมือนกัน

#41 by (118.172.60.64) At 2008-08-19 06:14,

#51 by (124.121.147.219) At 2008-10-06 08:00,

#166 by (125.25.191.110) At 2008-12-05 18:16,
<< Home

เต่จามเปน





มีชายหญิงคู่หนึ่งรักกันมาก คบกันมา 3 ปี ทั้ง 2 ตกลงจะแต่งงานกัน
เมื่อกำหนดวันเรียบร้อย ฝ่ายชายเองก็รอคอยวันที่จะแต่งงาน
ต่อมาไม่นานฝ่ายชายรู้ข่าวว่า คู่รักของตนแต่งงานกับคนอื่นอย่างกะทันหัน
โดยฝ่ายหญิงเองก็เต็มใจ ไม่ได้ถูกบังคับแต่อย่างใด
เมื่อได้ทราบข่าว เขาทั้ง งง และ เสียใจ มาก
ร้องไห้ไม่กินไม่นอน ไม่นานก็ป่วยหนักเพราะตรอมใจ

เวลาผ่านไป ฝ่ายชายป่วยหนักขึ้นเรื่อยๆไปหาหมอเท่าไหร่ก็ไม่ดีขึ้น .0.00
ขณะที่นอนซมอยู่ที่บ้านนั้น มีหลวงตาแก่ๆผ่านมา
เมื่อมาถึงหลวงตาหยุดอยู่ที่หน้าบ้าน แล้วมองเข้าไปในบ้านจึงเคาะประตู
เด็กรับใช้ออกมาเปิดประตูพบว่า เป็นพระ จึงบอกว่า ไม่ทำบุญนิมนต์ข้างหน้า
หลวงตายิ้มอย่างมีเมตตาแล้วพูดว่า อาตมาไม่ได้มาบิณฑบาต
ในบ้านมีคนป่วยใช่มั้ย อาตมาพอมีความรู้ทางด้านการแพทย์นิดหน่อย
ไม่รู้จะพอช่วยได้รึปล่าว เด็กรับใช้ได้ฟังก็อึ้งแต่ก็บอกว่าตัดสินใจเองไม่ได้
ต้องขอไปถามเจ้านายก่อน เด็กรับใช้เดินเข้าไปในบ้านถามเจ้านาย
เจ้านายตอบอย่างตัดรำคาญว่าอยากเข้ามา ก็เข้ามา!

เมื่อหลวงตาเข้าไปพบที่ห้องนอนพบว่า
ชายคนดังกล่าวนอนอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่บนเตียง
สีหน้าซีดเซียว ร่างกายซูบผอมประหนึ่งครึ่งคนครึ่งศพ
เด็กรับใช้นำน้ำมาถวายหลวงตา พร้อมจัดเก้าอี้ถวายข้างๆเตียงของชายคนนั้น
หลวงตายิ้มแล้วพูดว่าอาการหนักเลยนะ
ชายคนนั้น นิ่งเงียบไม่สนใจในสิ่งที่หลวงตาพูด
หลวงตาตรวจอาการพอเป็นพิธี จึงกล่าวว่า โทรมมากเลยนะ
ชายคนนั้นไม่สนใจ หลวงตาบอกว่าไม่เชื่อ ลองมองที่กระจกสิ
ชายคนนั้นไม่สนใจ แต่ขณะที่หางตาชายไปที่กระจกแต่งตัวในห้องนอน
เขามองเห็นภาพของคนที่รักอยู่ในนั้น ไม่นานภาพของคนรักก็ค่อยๆจางหายไป
กลายเป็นภาพทิวทัศน์ชายทะเล

ที่ชายทะเลแห่งนั้นเงียบสงบ ไม่มีคนผ่านไปมา
ขณะที่ชายคนที่ป่วยนั้น มองภาพในกระจกด้วยความสนใจนั้น
เขาพบว่า มีศพหญิงสาวนอนเปลือยกายอยู่ที่ชายหาด
เวลาผ่านไปสักครู่ มีชายคนหนึ่งเดินผ่านมา
เขามองเห็นศพหญิงคนนั้นด้วยความรังเกียจ แล้วเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ต่อมาพักใหญ่มีชายอีกคนหนึ่งเดินผ่านมา เขามองเห็นศพนั้น
เขาสงสารจึงถอดเสื้อนอกออกมาคลุมร่างของหญิงคนนั้น แล้วเดินจากไป
พักใหญ่ๆอีกเช่นกัน มีชายอีกคนเดินผ่านมา
เขาพบคนนอนมีผ้าคลุมอยู่ จึงเปิดออกดู เมื่อพบว่า เป็นศพ
ด้วยใจสงสาร จึงจะฝังให้เรียบร้อย แต่ก็ไม่มีเครื่องมือจะขุด
เขาจึงตัดสินใจใช้มือทั้ง 2 ข้างๆ ค่อยๆกอบทรายขึ้นมา
เขาทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนเย็น พอได้หลุมใหญ่พอสมควร
จึงได้ฝังศพผู้หญิงคนนั้นเรียบร้อยแล้วจากไป

จากนั้นภาพในกระจกก็เปลี่ยนเป็นภาพของศพหญิงคนนั้น
และก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นภาพของหญิงคนรัก เขาได้เห็นก็ตกใจ
พอสักพัก ก็ปรากฏเป็นภาพชายคนที่ 2
แล้วก็ค่อยๆจางหายไป เหลือแต่เงาของตัวเองในกระจก

ทันใดนั้นหลวงตาพูดว่า ทีนี้เข้าใจรึยัง ศพนั้นคือคู่รักของโยม
ชายคนที่ช่วยฝังศพเธอ ผูกวาสนากับเธอหนึ่งชาติ
ชาตินี้เธอเลยแต่งงานกับเขา ส่วนโยมช่วยคลุมศพเธอ
จึงผูกวาสนา 3 ปี ตอนนี้ครบ 3 ปี วาสนาสิ้นแล้วก็ต้องจากกัน

เมื่อชายคนนั้นฟังจบก็กระอักเลือดออกมา เด็กรับใช้ตกใจมาก
หลวงตายิ้มแล้วบอกว่า โยมรอดแล้ว เมื่อกี้โยมกระอักเลือดเอาเลือดเสียออกมาแล้ว
ต่อมาไม่นานชายคนนั้นก็ได้ออกบวชในที่สุด

^_^ คนเราเจอกัน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ความสัมพันธ์ พ่อ , แม่ , พี่ , น้อง ,
ญาติ , เพื่อน , ศัตรู , คนรัก ฯลฯ ไม่ใช่ของเลื่อนลอย


** แล้วท่านต้องส่งต่ออย่างน้อย 10 คน ไม่งั้น ท่านจะอกหักไปอีกนาน และไม่มีโอกาสพบคู่แท้เลย...

** ถ้าท่านส่งเกิน 20 คน ท่านจะพบคู่แท้ในไม่เกิน 7 วัน .. และจะมีแต่ความสุขกับคู่แท้...



เมื่อมีวาสนา ไม่ต้องเรียกร้อง ถึงเวลาก็มาเจอกัน
เมื่อสิ้นวาสนา ก็ต้องจากกัน รั้งยังไงก็ไม่อยู่
ในตอนที่ยังไม่จากกันนี้ คุณทำได้ทำดีต่อคนของคุณหรือยัง
เพราะ ถึงเวลาที่ต้องจากกัน ไม่ว่าคุณจะมีเงินหรืออำนาจล้นฟ้า ก็เรียกมันกลับคืนมาไม่ได้ ทำดีต่อกันไว้ดีกว่า เพราะไม่มีใครรู้ว่า เราจะต้องจากกันเมื่อไหร่ ^_^





แหะๆ


โต้ดก้าบบ.....-.-* 55+

มุ้ยนะฝันดีครับทุกคน

เพลงเพราะมากแค่หลับตาอิอิคะ(^_^")(>_<)555+

1
11
111
1111
11111
111111
11111
1111
111
11
1
22
222
2222
22222
222222
2222222
22222222
2222222
222222
22222
2222
222
22
2

กเหด้กั้พ้

ผมกับยายนั่งคุยกันริมระเบียงถึงเรื่องในอดีต
วัยเพียง 15 ปี
ทำให้ผมนั่งฟังยายเล่าได้ไม่นาน
สักพักผมก็ยุกยิกอยากจะไปเล่นกับเพื่อน
ยายคว้ามือผมไว้
มือเหี่ยวย่นน่ากลัวเหมือนหนังตายซาก
สายตายายดุดัน แต่เหม่อลอย
มองหน้าผม เหมือนไม่ได้มอง
ผ มนั่งข้างยายอย่างหวาดกลัวในกิริยา
แล้วฟังเรื่องเล่าจากปากยาย
ยายเล่าว่า...
สมัยก่อนเมื่อผู้ใหญ่ในบ้านตาย
ผู้ใหญ่จะนำมะพร้าว ฝรั่ง มะม่วงในสวน มาบนเจ้าที่
ไม่ให้ผู้ตายมารับตัวเด็กๆในบ้านไปอยู่ด้วย
ยายถามผมว่า...
ถ้ายายตายไปแล้วกลับมารับผม
ให้ไปอยู่ใน โลกอีกโลกด้วย
ผมจะไปกับแกไหม ?
ผมหัวเราะในความงมงาย
คนแก่ก็อย่างนี้
พยักหน้าเสียหน่อยไม่ให้แกน้อยใจ
แล้วผมก็รีบเดินไปเล่นกับเพ ื่อน
ยายหัวเราะอยู่คนเดียวเกือบครึ่งชั่วโมง...
อีก 7 วันต่อ มาแกก็เสียชีวิตแบบประหลาด
กลางดึกคืนสุดท้าย
ยายลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเสื่อที่ปูนอน
ปากตะโกนเสียงแหบว่า...
ไม่เอา ฉันไม่ไป ไม่เอา ฉันไม่ไป ไม่เอา ฉันไม่ไป
แล้วก็หวีดร้องเหมือนปีศาจ
ทำให้พ่อกับแม่ของผมตกใจ
ต้องรีบจุดตะเกียงเป็นการใหญ่
บ้านริมน้ำของเราใช้ตะเกียงเป็นดวงไฟ
และใช้ยากันยุงแบบจุดม้วนเพื่อไล่ยุง
หลังจากห่มผ้าให้ยายแล้ว
ผมก็นอนอยู่ข้าง ๆ
ตัวแกสั่นกุกกัก
ลองหันไปดู
ตาแกลืมโพลง
น้ำหมากไหลย้อยออกมาจากปากตอนนอน
ตัวเย็นชืด
ทดสอบหยิกไปที่หลังมือ
ยายก็ไม่ตอบสนอง
ทุกคนรีบมาดูอาการ
แล้วลงความเห็นว่ายายจากพวกเราไปแล้ว
หลังคืนสวดศพ 3 วัน
ผมนอนบนเสื่อกับพื้นกระดาน
ลมแม่น้ำพัดตีเข้าบ้าน เย็นสบาย
กลุ่มดาวส่องประกายระยิบระยับ
แว่วเสียงไม้กระดานลั่นเหมือนมีคนเดิน
น้ำหนักมือกดล งบนหน้าอกผมขณะนอนหงาย
เสียงแหบแห้งของยายถามผมช้าๆ
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
ร่างเกร็งแข็งพยายามยกมือมาพนมกลางอก
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
เสียงแหบโหยดังแผ่วซ้ำมาอีกครั้ง
ผมน้ำตาไหลอาบแก้ม
ริมฝีปากหมุบหมิบสวดคาถานะโมสามจบ
กระท่อนกระแท่นเต็มที
เพราะความหวาดกลัวแล่นขึ้นสมอง
น้ำหนักทับบนหน้าอกหนักขึ้นทุกทีที่สวดมนต์จบคาบ
น้ำหนักยายคงไม่เกิน45 กิโล
แต่ที่ทาบทับบนหน้าอกตอนนี้
ก็น่าจะปาเข้าไป 60 กิโลแล้ว
กระดูกกับปอดตรงทรวงอกถูกบดทับจนรวดร้าว
ผมขอ ร้องยายว่า...
' อย่าเอาผมไปเลย
ให้เวลาอีกนิด
รอให้ผมสนุกกับเพื่อนฝูงจนเต็มคราบก่อนค่อยกลับมารับ'
เสียงยายหัวเราะข้างหู
ผมขนลุกซู่ทั่วตัว
กลิ่นน้ำหมากคละคลุ้งจนเสียวสันหลัง
แล้วน้ำหนักที่อัดแน่นลงบนทรวงอกก็ค่อยถ่ายออกทีละน้อยยายหัวเราะ
หมายถึงว่าตกลง...
เวลาผ่านไปสองปี
การเล่นกับเพื่อนคงลดน้อยลง
หันไปอ่านหนังสือมากขึ้นเพื่อพัฒนาผลการเรียน
ผมลืมเรื่องยายไปเสียสนิท
มาเมื่อคืนวาน ผมปิดไฟนอน
หลับตาสวดมนต์สามคาบ
แล้วแผ่ส่วนกุศลให้ผู้ล่ วงลับ
พอลืมตามองเพดาน
ในห้องมืด...
หางตาผมก็มองเห็นยายนั่งอยู่ข้างๆ
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
เสียงแหบโหยดังแผ่วซ้ำกับเมื่อครั้งอดีต
ผมแทบเป็นบ้า
ร่างยายเต็มไปด้วยน้ำเลือดน้ำหนอง
ดวงตาหลุดหายไปหนึ่งข้าง
น้ำหมากกับเศษฟันหักร่วงหยดแหมะ ๆ
เปรอะที่นอนเต็มไปหมด
กลิ่นเหม็นของผีตายซากอบอวลเต็มห้อง
คราวนี้ยายเอาจริงแน่
' ผมไม่ไปกับยายหรอก'
ผมส่ายหัว
มือประกบพนมไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์
ยายนั่งนิ่ง
ตาข้างที่ยังเหลืออยู่มองผมอย่างรวดร้าวเจ็บช้ำ
ไม่มีเสียงหัวเราะจากปากแก
เพียงเสี้ยววินาทีแกปราดขึ้นมานั่งทับอกผมบนเตียง
มือเหี่ยวงุ้มบีบคอ
และพยายามล้วงเข้าไปในปากผม
เรี่ยวแรงเหมือนผีสิง
ผมแทบสู้แกไม่ไหว
' ยายเอาคนอื่นไปแทนได้ไหม?
เอาเพื่อนผมไปแทนได้ไหม?'
ผมเอ่ยถามทางดวงจิต
'.....................'
แกนิ่งเงียบ
' ยายเอาตัวเพื่อนผมที่เข้ามาอ่านเมล์นี้ไปนะ
ถ้าอ่านแล้วไม่ตอบเมล์ผมหรือไม่ส่งต่อ
ตอนกลางคืนเค้านอนหลับ
ยา ยเข้าไปล้วงปากกินเครื่องใน
กินวิญญาณเค้าเลยนะยาย..'
เสียงยายก้มลงมาหัวเราะริมหูผม...
ยาวและนาน
เหมือนกับว่าสะใจ
ในข้อเสนอ ก่อนจะหายตัวไป...

ส่งต่อไปให้อีก 20 คนด้วยนะ
บรื๋ออออออออ '''''''''''''''

ไม่ต้องส่งกลับเพาะโดนมาแล้ว

ผมกับยายนั่งคุยกันริมระเบียงถึงเรื่องในอดีต
วัยเพียง 15 ปี
ทำให้ผมนั่งฟังยายเล่าได้ไม่นาน
สักพักผมก็ยุกยิกอยากจะไปเล่นกับเพื่อน
ยายคว้ามือผมไว้
มือเหี่ยวย่นน่ากลัวเหมือนหนังตายซาก
สายตายายดุดัน แต่เหม่อลอย
มองหน้าผม เหมือนไม่ได้มอง
ผ มนั่งข้างยายอย่างหวาดกลัวในกิริยา
แล้วฟังเรื่องเล่าจากปากยาย
ยายเล่าว่า...
สมัยก่อนเมื่อผู้ใหญ่ในบ้านตาย
ผู้ใหญ่จะนำมะพร้าว ฝรั่ง มะม่วงในสวน มาบนเจ้าที่
ไม่ให้ผู้ตายมารับตัวเด็กๆในบ้านไปอยู่ด้วย
ยายถามผมว่า...
ถ้ายายตายไปแล้วกลับมารับผม
ให้ไปอยู่ใน โลกอีกโลกด้วย
ผมจะไปกับแกไหม ?
ผมหัวเราะในความงมงาย
คนแก่ก็อย่างนี้
พยักหน้าเสียหน่อยไม่ให้แกน้อยใจ
แล้วผมก็รีบเดินไปเล่นกับเพ ื่อน
ยายหัวเราะอยู่คนเดียวเกือบครึ่งชั่วโมง...
อีก 7 วันต่อ มาแกก็เสียชีวิตแบบประหลาด
กลางดึกคืนสุดท้าย
ยายลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเสื่อที่ปูนอน
ปากตะโกนเสียงแหบว่า...
ไม่เอา ฉันไม่ไป ไม่เอา ฉันไม่ไป ไม่เอา ฉันไม่ไป
แล้วก็หวีดร้องเหมือนปีศาจ
ทำให้พ่อกับแม่ของผมตกใจ
ต้องรีบจุดตะเกียงเป็นการใหญ่
บ้านริมน้ำของเราใช้ตะเกียงเป็นดวงไฟ
และใช้ยากันยุงแบบจุดม้วนเพื่อไล่ยุง
หลังจากห่มผ้าให้ยายแล้ว
ผมก็นอนอยู่ข้าง ๆ
ตัวแกสั่นกุกกัก
ลองหันไปดู
ตาแกลืมโพลง
น้ำหมากไหลย้อยออกมาจากปากตอนนอน
ตัวเย็นชืด
ทดสอบหยิกไปที่หลังมือ
ยายก็ไม่ตอบสนอง
ทุกคนรีบมาดูอาการ
แล้วลงความเห็นว่ายายจากพวกเราไปแล้ว
หลังคืนสวดศพ 3 วัน
ผมนอนบนเสื่อกับพื้นกระดาน
ลมแม่น้ำพัดตีเข้าบ้าน เย็นสบาย
กลุ่มดาวส่องประกายระยิบระยับ
แว่วเสียงไม้กระดานลั่นเหมือนมีคนเดิน
น้ำหนักมือกดล งบนหน้าอกผมขณะนอนหงาย
เสียงแหบแห้งของยายถามผมช้าๆ
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
ร่างเกร็งแข็งพยายามยกมือมาพนมกลางอก
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
เสียงแหบโหยดังแผ่วซ้ำมาอีกครั้ง
ผมน้ำตาไหลอาบแก้ม
ริมฝีปากหมุบหมิบสวดคาถานะโมสามจบ
กระท่อนกระแท่นเต็มที
เพราะความหวาดกลัวแล่นขึ้นสมอง
น้ำหนักทับบนหน้าอกหนักขึ้นทุกทีที่สวดมนต์จบคาบ
น้ำหนักยายคงไม่เกิน45 กิโล
แต่ที่ทาบทับบนหน้าอกตอนนี้
ก็น่าจะปาเข้าไป 60 กิโลแล้ว
กระดูกกับปอดตรงทรวงอกถูกบดทับจนรวดร้าว
ผมขอ ร้องยายว่า...
' อย่าเอาผมไปเลย
ให้เวลาอีกนิด
รอให้ผมสนุกกับเพื่อนฝูงจนเต็มคราบก่อนค่อยกลับมารับ'
เสียงยายหัวเราะข้างหู
ผมขนลุกซู่ทั่วตัว
กลิ่นน้ำหมากคละคลุ้งจนเสียวสันหลัง
แล้วน้ำหนักที่อัดแน่นลงบนทรวงอกก็ค่อยถ่ายออกทีละน้อยยายหัวเราะ
หมายถึงว่าตกลง...
เวลาผ่านไปสองปี
การเล่นกับเพื่อนคงลดน้อยลง
หันไปอ่านหนังสือมากขึ้นเพื่อพัฒนาผลการเรียน
ผมลืมเรื่องยายไปเสียสนิท
มาเมื่อคืนวาน ผมปิดไฟนอน
หลับตาสวดมนต์สามคาบ
แล้วแผ่ส่วนกุศลให้ผู้ล่ วงลับ
พอลืมตามองเพดาน
ในห้องมืด...
หางตาผมก็มองเห็นยายนั่งอยู่ข้างๆ
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
เสียงแหบโหยดังแผ่วซ้ำกับเมื่อครั้งอดีต
ผมแทบเป็นบ้า
ร่างยายเต็มไปด้วยน้ำเลือดน้ำหนอง
ดวงตาหลุดหายไปหนึ่งข้าง
น้ำหมากกับเศษฟันหักร่วงหยดแหมะ ๆ
เปรอะที่นอนเต็มไปหมด
กลิ่นเหม็นของผีตายซากอบอวลเต็มห้อง
คราวนี้ยายเอาจริงแน่
' ผมไม่ไปกับยายหรอก'
ผมส่ายหัว
มือประกบพนมไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์
ยายนั่งนิ่ง
ตาข้างที่ยังเหลืออยู่มองผมอย่างรวดร้าวเจ็บช้ำ
ไม่มีเสียงหัวเราะจากปากแก
เพียงเสี้ยววินาทีแกปราดขึ้นมานั่งทับอกผมบนเตียง
มือเหี่ยวงุ้มบีบคอ
และพยายามล้วงเข้าไปในปากผม
เรี่ยวแรงเหมือนผีสิง
ผมแทบสู้แกไม่ไหว
' ยายเอาคนอื่นไปแทนได้ไหม?
เอาเพื่อนผมไปแทนได้ไหม?'
ผมเอ่ยถามทางดวงจิต
'.....................'
แกนิ่งเงียบ
' ยายเอาตัวเพื่อนผมที่เข้ามาอ่านเมล์นี้ไปนะ
ถ้าอ่านแล้วไม่ตอบเมล์ผมหรือไม่ส่งต่อ
ตอนกลางคืนเค้านอนหลับ
ยา ยเข้าไปล้วงปากกินเครื่องใน
กินวิญญาณเค้าเลยนะยาย..'
เสียงยายก้มลงมาหัวเราะริมหูผม...
ยาวและนาน
เหมือนกับว่าสะใจ
ในข้อเสนอ ก่อนจะหายตัวไป...

ส่งต่อไปให้อีก 20 คนด้วยนะ
บรื๋ออออออออ '''''''''''''''

ไม่ต้องส่งกลับเพาะโดนมาแล้ว

ผมกับยายนั่งคุยกันริมระเบียงถึงเรื่องในอดีต
วัยเพียง 15 ปี
ทำให้ผมนั่งฟังยายเล่าได้ไม่นาน
สักพักผมก็ยุกยิกอยากจะไปเล่นกับเพื่อน
ยายคว้ามือผมไว้
มือเหี่ยวย่นน่ากลัวเหมือนหนังตายซาก
สายตายายดุดัน แต่เหม่อลอย
มองหน้าผม เหมือนไม่ได้มอง
ผ มนั่งข้างยายอย่างหวาดกลัวในกิริยา
แล้วฟังเรื่องเล่าจากปากยาย
ยายเล่าว่า...
สมัยก่อนเมื่อผู้ใหญ่ในบ้านตาย
ผู้ใหญ่จะนำมะพร้าว ฝรั่ง มะม่วงในสวน มาบนเจ้าที่
ไม่ให้ผู้ตายมารับตัวเด็กๆในบ้านไปอยู่ด้วย
ยายถามผมว่า...
ถ้ายายตายไปแล้วกลับมารับผม
ให้ไปอยู่ใน โลกอีกโลกด้วย
ผมจะไปกับแกไหม ?
ผมหัวเราะในความงมงาย
คนแก่ก็อย่างนี้
พยักหน้าเสียหน่อยไม่ให้แกน้อยใจ
แล้วผมก็รีบเดินไปเล่นกับเพ ื่อน
ยายหัวเราะอยู่คนเดียวเกือบครึ่งชั่วโมง...
อีก 7 วันต่อ มาแกก็เสียชีวิตแบบประหลาด
กลางดึกคืนสุดท้าย
ยายลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเสื่อที่ปูนอน
ปากตะโกนเสียงแหบว่า...
ไม่เอา ฉันไม่ไป ไม่เอา ฉันไม่ไป ไม่เอา ฉันไม่ไป
แล้วก็หวีดร้องเหมือนปีศาจ
ทำให้พ่อกับแม่ของผมตกใจ
ต้องรีบจุดตะเกียงเป็นการใหญ่
บ้านริมน้ำของเราใช้ตะเกียงเป็นดวงไฟ
และใช้ยากันยุงแบบจุดม้วนเพื่อไล่ยุง
หลังจากห่มผ้าให้ยายแล้ว
ผมก็นอนอยู่ข้าง ๆ
ตัวแกสั่นกุกกัก
ลองหันไปดู
ตาแกลืมโพลง
น้ำหมากไหลย้อยออกมาจากปากตอนนอน
ตัวเย็นชืด
ทดสอบหยิกไปที่หลังมือ
ยายก็ไม่ตอบสนอง
ทุกคนรีบมาดูอาการ
แล้วลงความเห็นว่ายายจากพวกเราไปแล้ว
หลังคืนสวดศพ 3 วัน
ผมนอนบนเสื่อกับพื้นกระดาน
ลมแม่น้ำพัดตีเข้าบ้าน เย็นสบาย
กลุ่มดาวส่องประกายระยิบระยับ
แว่วเสียงไม้กระดานลั่นเหมือนมีคนเดิน
น้ำหนักมือกดล งบนหน้าอกผมขณะนอนหงาย
เสียงแหบแห้งของยายถามผมช้าๆ
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
ร่างเกร็งแข็งพยายามยกมือมาพนมกลางอก
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
เสียงแหบโหยดังแผ่วซ้ำมาอีกครั้ง
ผมน้ำตาไหลอาบแก้ม
ริมฝีปากหมุบหมิบสวดคาถานะโมสามจบ
กระท่อนกระแท่นเต็มที
เพราะความหวาดกลัวแล่นขึ้นสมอง
น้ำหนักทับบนหน้าอกหนักขึ้นทุกทีที่สวดมนต์จบคาบ
น้ำหนักยายคงไม่เกิน45 กิโล
แต่ที่ทาบทับบนหน้าอกตอนนี้
ก็น่าจะปาเข้าไป 60 กิโลแล้ว
กระดูกกับปอดตรงทรวงอกถูกบดทับจนรวดร้าว
ผมขอ ร้องยายว่า...
' อย่าเอาผมไปเลย
ให้เวลาอีกนิด
รอให้ผมสนุกกับเพื่อนฝูงจนเต็มคราบก่อนค่อยกลับมารับ'
เสียงยายหัวเราะข้างหู
ผมขนลุกซู่ทั่วตัว
กลิ่นน้ำหมากคละคลุ้งจนเสียวสันหลัง
แล้วน้ำหนักที่อัดแน่นลงบนทรวงอกก็ค่อยถ่ายออกทีละน้อยยายหัวเราะ
หมายถึงว่าตกลง...
เวลาผ่านไปสองปี
การเล่นกับเพื่อนคงลดน้อยลง
หันไปอ่านหนังสือมากขึ้นเพื่อพัฒนาผลการเรียน
ผมลืมเรื่องยายไปเสียสนิท
มาเมื่อคืนวาน ผมปิดไฟนอน
หลับตาสวดมนต์สามคาบ
แล้วแผ่ส่วนกุศลให้ผู้ล่ วงลับ
พอลืมตามองเพดาน
ในห้องมืด...
หางตาผมก็มองเห็นยายนั่งอยู่ข้างๆ
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
เสียงแหบโหยดังแผ่วซ้ำกับเมื่อครั้งอดีต
ผมแทบเป็นบ้า
ร่างยายเต็มไปด้วยน้ำเลือดน้ำหนอง
ดวงตาหลุดหายไปหนึ่งข้าง
น้ำหมากกับเศษฟันหักร่วงหยดแหมะ ๆ
เปรอะที่นอนเต็มไปหมด
กลิ่นเหม็นของผีตายซากอบอวลเต็มห้อง
คราวนี้ยายเอาจริงแน่
' ผมไม่ไปกับยายหรอก'
ผมส่ายหัว
มือประกบพนมไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์
ยายนั่งนิ่ง
ตาข้างที่ยังเหลืออยู่มองผมอย่างรวดร้าวเจ็บช้ำ
ไม่มีเสียงหัวเราะจากปากแก
เพียงเสี้ยววินาทีแกปราดขึ้นมานั่งทับอกผมบนเตียง
มือเหี่ยวงุ้มบีบคอ
และพยายามล้วงเข้าไปในปากผม
เรี่ยวแรงเหมือนผีสิง
ผมแทบสู้แกไม่ไหว
' ยายเอาคนอื่นไปแทนได้ไหม?
เอาเพื่อนผมไปแทนได้ไหม?'
ผมเอ่ยถามทางดวงจิต
'.....................'
แกนิ่งเงียบ
' ยายเอาตัวเพื่อนผมที่เข้ามาอ่านเมล์นี้ไปนะ
ถ้าอ่านแล้วไม่ตอบเมล์ผมหรือไม่ส่งต่อ
ตอนกลางคืนเค้านอนหลับ
ยา ยเข้าไปล้วงปากกินเครื่องใน
กินวิญญาณเค้าเลยนะยาย..'
เสียงยายก้มลงมาหัวเราะริมหูผม...
ยาวและนาน
เหมือนกับว่าสะใจ
ในข้อเสนอ ก่อนจะหายตัวไป...

ส่งต่อไปให้อีก 20 คนด้วยนะ
บรื๋ออออออออ '''''''''''''''

ไม่ต้องส่งกลับเพาะโดนมาแล้ว

ผมกับยายนั่งคุยกันริมระเบียงถึงเรื่องในอดีต
วัยเพียง 15 ปี
ทำให้ผมนั่งฟังยายเล่าได้ไม่นาน
สักพักผมก็ยุกยิกอยากจะไปเล่นกับเพื่อน
ยายคว้ามือผมไว้
มือเหี่ยวย่นน่ากลัวเหมือนหนังตายซาก
สายตายายดุดัน แต่เหม่อลอย
มองหน้าผม เหมือนไม่ได้มอง
ผ มนั่งข้างยายอย่างหวาดกลัวในกิริยา
แล้วฟังเรื่องเล่าจากปากยาย
ยายเล่าว่า...
สมัยก่อนเมื่อผู้ใหญ่ในบ้านตาย
ผู้ใหญ่จะนำมะพร้าว ฝรั่ง มะม่วงในสวน มาบนเจ้าที่
ไม่ให้ผู้ตายมารับตัวเด็กๆในบ้านไปอยู่ด้วย
ยายถามผมว่า...
ถ้ายายตายไปแล้วกลับมารับผม
ให้ไปอยู่ใน โลกอีกโลกด้วย
ผมจะไปกับแกไหม ?
ผมหัวเราะในความงมงาย
คนแก่ก็อย่างนี้
พยักหน้าเสียหน่อยไม่ให้แกน้อยใจ
แล้วผมก็รีบเดินไปเล่นกับเพ ื่อน
ยายหัวเราะอยู่คนเดียวเกือบครึ่งชั่วโมง...
อีก 7 วันต่อ มาแกก็เสียชีวิตแบบประหลาด
กลางดึกคืนสุดท้าย
ยายลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเสื่อที่ปูนอน
ปากตะโกนเสียงแหบว่า...
ไม่เอา ฉันไม่ไป ไม่เอา ฉันไม่ไป ไม่เอา ฉันไม่ไป
แล้วก็หวีดร้องเหมือนปีศาจ
ทำให้พ่อกับแม่ของผมตกใจ
ต้องรีบจุดตะเกียงเป็นการใหญ่
บ้านริมน้ำของเราใช้ตะเกียงเป็นดวงไฟ
และใช้ยากันยุงแบบจุดม้วนเพื่อไล่ยุง
หลังจากห่มผ้าให้ยายแล้ว
ผมก็นอนอยู่ข้าง ๆ
ตัวแกสั่นกุกกัก
ลองหันไปดู
ตาแกลืมโพลง
น้ำหมากไหลย้อยออกมาจากปากตอนนอน
ตัวเย็นชืด
ทดสอบหยิกไปที่หลังมือ
ยายก็ไม่ตอบสนอง
ทุกคนรีบมาดูอาการ
แล้วลงความเห็นว่ายายจากพวกเราไปแล้ว
หลังคืนสวดศพ 3 วัน
ผมนอนบนเสื่อกับพื้นกระดาน
ลมแม่น้ำพัดตีเข้าบ้าน เย็นสบาย
กลุ่มดาวส่องประกายระยิบระยับ
แว่วเสียงไม้กระดานลั่นเหมือนมีคนเดิน
น้ำหนักมือกดล งบนหน้าอกผมขณะนอนหงาย
เสียงแหบแห้งของยายถามผมช้าๆ
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
ร่างเกร็งแข็งพยายามยกมือมาพนมกลางอก
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
เสียงแหบโหยดังแผ่วซ้ำมาอีกครั้ง
ผมน้ำตาไหลอาบแก้ม
ริมฝีปากหมุบหมิบสวดคาถานะโมสามจบ
กระท่อนกระแท่นเต็มที
เพราะความหวาดกลัวแล่นขึ้นสมอง
น้ำหนักทับบนหน้าอกหนักขึ้นทุกทีที่สวดมนต์จบคาบ
น้ำหนักยายคงไม่เกิน45 กิโล
แต่ที่ทาบทับบนหน้าอกตอนนี้
ก็น่าจะปาเข้าไป 60 กิโลแล้ว
กระดูกกับปอดตรงทรวงอกถูกบดทับจนรวดร้าว
ผมขอ ร้องยายว่า...
' อย่าเอาผมไปเลย
ให้เวลาอีกนิด
รอให้ผมสนุกกับเพื่อนฝูงจนเต็มคราบก่อนค่อยกลับมารับ'
เสียงยายหัวเราะข้างหู
ผมขนลุกซู่ทั่วตัว
กลิ่นน้ำหมากคละคลุ้งจนเสียวสันหลัง
แล้วน้ำหนักที่อัดแน่นลงบนทรวงอกก็ค่อยถ่ายออกทีละน้อยยายหัวเราะ
หมายถึงว่าตกลง...
เวลาผ่านไปสองปี
การเล่นกับเพื่อนคงลดน้อยลง
หันไปอ่านหนังสือมากขึ้นเพื่อพัฒนาผลการเรียน
ผมลืมเรื่องยายไปเสียสนิท
มาเมื่อคืนวาน ผมปิดไฟนอน
หลับตาสวดมนต์สามคาบ
แล้วแผ่ส่วนกุศลให้ผู้ล่ วงลับ
พอลืมตามองเพดาน
ในห้องมืด...
หางตาผมก็มองเห็นยายนั่งอยู่ข้างๆ
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
เสียงแหบโหยดังแผ่วซ้ำกับเมื่อครั้งอดีต
ผมแทบเป็นบ้า
ร่างยายเต็มไปด้วยน้ำเลือดน้ำหนอง
ดวงตาหลุดหายไปหนึ่งข้าง
น้ำหมากกับเศษฟันหักร่วงหยดแหมะ ๆ
เปรอะที่นอนเต็มไปหมด
กลิ่นเหม็นของผีตายซากอบอวลเต็มห้อง
คราวนี้ยายเอาจริงแน่
' ผมไม่ไปกับยายหรอก'
ผมส่ายหัว
มือประกบพนมไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์
ยายนั่งนิ่ง
ตาข้างที่ยังเหลืออยู่มองผมอย่างรวดร้าวเจ็บช้ำ
ไม่มีเสียงหัวเราะจากปากแก
เพียงเสี้ยววินาทีแกปราดขึ้นมานั่งทับอกผมบนเตียง
มือเหี่ยวงุ้มบีบคอ
และพยายามล้วงเข้าไปในปากผม
เรี่ยวแรงเหมือนผีสิง
ผมแทบสู้แกไม่ไหว
' ยายเอาคนอื่นไปแทนได้ไหม?
เอาเพื่อนผมไปแทนได้ไหม?'
ผมเอ่ยถามทางดวงจิต
'.....................'
แกนิ่งเงียบ
' ยายเอาตัวเพื่อนผมที่เข้ามาอ่านเมล์นี้ไปนะ
ถ้าอ่านแล้วไม่ตอบเมล์ผมหรือไม่ส่งต่อ
ตอนกลางคืนเค้านอนหลับ
ยา ยเข้าไปล้วงปากกินเครื่องใน
กินวิญญาณเค้าเลยนะยาย..'
เสียงยายก้มลงมาหัวเราะริมหูผม...
ยาวและนาน
เหมือนกับว่าสะใจ
ในข้อเสนอ ก่อนจะหายตัวไป...

ส่งต่อไปให้อีก 20 คนด้วยนะ
บรื๋ออออออออ '''''''''''''''

ไม่ต้องส่งกลับเพาะโดนมาแล้ว

ผมกับยายนั่งคุยกันริมระเบียงถึงเรื่องในอดีต
วัยเพียง 15 ปี
ทำให้ผมนั่งฟังยายเล่าได้ไม่นาน
สักพักผมก็ยุกยิกอยากจะไปเล่นกับเพื่อน
ยายคว้ามือผมไว้
มือเหี่ยวย่นน่ากลัวเหมือนหนังตายซาก
สายตายายดุดัน แต่เหม่อลอย
มองหน้าผม เหมือนไม่ได้มอง
ผ มนั่งข้างยายอย่างหวาดกลัวในกิริยา
แล้วฟังเรื่องเล่าจากปากยาย
ยายเล่าว่า...
สมัยก่อนเมื่อผู้ใหญ่ในบ้านตาย
ผู้ใหญ่จะนำมะพร้าว ฝรั่ง มะม่วงในสวน มาบนเจ้าที่
ไม่ให้ผู้ตายมารับตัวเด็กๆในบ้านไปอยู่ด้วย
ยายถามผมว่า...
ถ้ายายตายไปแล้วกลับมารับผม
ให้ไปอยู่ใน โลกอีกโลกด้วย
ผมจะไปกับแกไหม ?
ผมหัวเราะในความงมงาย
คนแก่ก็อย่างนี้
พยักหน้าเสียหน่อยไม่ให้แกน้อยใจ
แล้วผมก็รีบเดินไปเล่นกับเพ ื่อน
ยายหัวเราะอยู่คนเดียวเกือบครึ่งชั่วโมง...
อีก 7 วันต่อ มาแกก็เสียชีวิตแบบประหลาด
กลางดึกคืนสุดท้าย
ยายลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเสื่อที่ปูนอน
ปากตะโกนเสียงแหบว่า...
ไม่เอา ฉันไม่ไป ไม่เอา ฉันไม่ไป ไม่เอา ฉันไม่ไป
แล้วก็หวีดร้องเหมือนปีศาจ
ทำให้พ่อกับแม่ของผมตกใจ
ต้องรีบจุดตะเกียงเป็นการใหญ่
บ้านริมน้ำของเราใช้ตะเกียงเป็นดวงไฟ
และใช้ยากันยุงแบบจุดม้วนเพื่อไล่ยุง
หลังจากห่มผ้าให้ยายแล้ว
ผมก็นอนอยู่ข้าง ๆ
ตัวแกสั่นกุกกัก
ลองหันไปดู
ตาแกลืมโพลง
น้ำหมากไหลย้อยออกมาจากปากตอนนอน
ตัวเย็นชืด
ทดสอบหยิกไปที่หลังมือ
ยายก็ไม่ตอบสนอง
ทุกคนรีบมาดูอาการ
แล้วลงความเห็นว่ายายจากพวกเราไปแล้ว
หลังคืนสวดศพ 3 วัน
ผมนอนบนเสื่อกับพื้นกระดาน
ลมแม่น้ำพัดตีเข้าบ้าน เย็นสบาย
กลุ่มดาวส่องประกายระยิบระยับ
แว่วเสียงไม้กระดานลั่นเหมือนมีคนเดิน
น้ำหนักมือกดล งบนหน้าอกผมขณะนอนหงาย
เสียงแหบแห้งของยายถามผมช้าๆ
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
ร่างเกร็งแข็งพยายามยกมือมาพนมกลางอก
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
เสียงแหบโหยดังแผ่วซ้ำมาอีกครั้ง
ผมน้ำตาไหลอาบแก้ม
ริมฝีปากหมุบหมิบสวดคาถานะโมสามจบ
กระท่อนกระแท่นเต็มที
เพราะความหวาดกลัวแล่นขึ้นสมอง
น้ำหนักทับบนหน้าอกหนักขึ้นทุกทีที่สวดมนต์จบคาบ
น้ำหนักยายคงไม่เกิน45 กิโล
แต่ที่ทาบทับบนหน้าอกตอนนี้
ก็น่าจะปาเข้าไป 60 กิโลแล้ว
กระดูกกับปอดตรงทรวงอกถูกบดทับจนรวดร้าว
ผมขอ ร้องยายว่า...
' อย่าเอาผมไปเลย
ให้เวลาอีกนิด
รอให้ผมสนุกกับเพื่อนฝูงจนเต็มคราบก่อนค่อยกลับมารับ'
เสียงยายหัวเราะข้างหู
ผมขนลุกซู่ทั่วตัว
กลิ่นน้ำหมากคละคลุ้งจนเสียวสันหลัง
แล้วน้ำหนักที่อัดแน่นลงบนทรวงอกก็ค่อยถ่ายออกทีละน้อยยายหัวเราะ
หมายถึงว่าตกลง...
เวลาผ่านไปสองปี
การเล่นกับเพื่อนคงลดน้อยลง
หันไปอ่านหนังสือมากขึ้นเพื่อพัฒนาผลการเรียน
ผมลืมเรื่องยายไปเสียสนิท
มาเมื่อคืนวาน ผมปิดไฟนอน
หลับตาสวดมนต์สามคาบ
แล้วแผ่ส่วนกุศลให้ผู้ล่ วงลับ
พอลืมตามองเพดาน
ในห้องมืด...
หางตาผมก็มองเห็นยายนั่งอยู่ข้างๆ
' ไปอยู่กับยายนะลูกเอ๊ย....'
เสียงแหบโหยดังแผ่วซ้ำกับเมื่อครั้งอดีต
ผมแทบเป็นบ้า
ร่างยายเต็มไปด้วยน้ำเลือดน้ำหนอง
ดวงตาหลุดหายไปหนึ่งข้าง
น้ำหมากกับเศษฟันหักร่วงหยดแหมะ ๆ
เปรอะที่นอนเต็มไปหมด
กลิ่นเหม็นของผีตายซากอบอวลเต็มห้อง
คราวนี้ยายเอาจริงแน่
' ผมไม่ไปกับยายหรอก'
ผมส่ายหัว
มือประกบพนมไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์
ยายนั่งนิ่ง
ตาข้างที่ยังเหลืออยู่มองผมอย่างรวดร้าวเจ็บช้ำ
ไม่มีเสียงหัวเราะจากปากแก
เพียงเสี้ยววินาทีแกปราดขึ้นมานั่งทับอกผมบนเตียง
มือเหี่ยวงุ้มบีบคอ
และพยายามล้วงเข้าไปในปากผม
เรี่ยวแรงเหมือนผีสิง
ผมแทบสู้แกไม่ไหว
' ยายเอาคนอื่นไปแทนได้ไหม?
เอาเพื่อนผมไปแทนได้ไหม?'
ผมเอ่ยถามทางดวงจิต
'.....................'
แกนิ่งเงียบ
' ยายเอาตัวเพื่อนผมที่เข้ามาอ่านเมล์นี้ไปนะ
ถ้าอ่านแล้วไม่ตอบเมล์ผมหรือไม่ส่งต่อ
ตอนกลางคืนเค้านอนหลับ
ยา ยเข้าไปล้วงปากกินเครื่องใน
กินวิญญาณเค้าเลยนะยาย..'
เสียงยายก้มลงมาหัวเราะริมหูผม...
ยาวและนาน
เหมือนกับว่าสะใจ
ในข้อเสนอ ก่อนจะหายตัวไป...

ส่งต่อไปให้อีก 20 คนด้วยนะ
บรื๋ออออออออ '''''''''''''''

ไม่ต้องส่งกลับเพาะโดนมาแล้ว

รักปอนมาก

ชอบเพลงแค่หลับตามากครับ

>>
>>อ่านดูแล้วก้อรู้เอง
>>
>>เธอชอบสีขาว --- เขาชอบสีดำ
>>
>>เธอชอบตุ๊กตาหมี --- เขาชอบรถถัง
>>
>>เธอชอบนั่งดูตะวันขึ้นที่ชายทะเลในตอนเช้า
>>
>>เขาชอบบรรยากาศของแสงไฟในเมืองตอนกลางคืน
>>
>>เธอชอบจักรยาน
>>
>>เพราะความช้าของมันทำให้เธอมีเวลาดูอะไรหลายๆอย่างที่ผ่านไป
>>
>>เขาชอบความเร็วของมอเตอร์ไซค์
>>
>>เพราะมันทำให้เขาไปถึงที่หมายทันเวลา
>>
>>เธอนอนสี่ทุ่ม ตื่นตีสี่เพื่อใส่บาตร --- เขานอนตีสี่
>>
>>ตื่นสี่โมงเย็น เพราะกลับดึก
>>
>>เธอได้ท๊อบ เกือบทุกวิชา --- เขาได้0 เกือบทุกวิชา
>>
>>เธอถูกชมและรับรางวัลเด็กนักเรียนดีเด่น เป็นประจำ ---
>>
>>เขาถูกด่าและมีชื่ออยู่ในบัญชีดำของโรงเรียน
>>
>>เธอยิ้มง่าย รักเด็กๆ และกล้าแสดงออก ---
>>
>>เขาหงุดหงิด เกลียดเด็กๆ และขี้อาย
>>
>>เธอไม่ชอบกีฬากลางแจ้ง --- เขาชอบเล่นบาส กับ ฟุตบอล
>>
>>เธอขี้แย --- เขาเข้มแข็ง
>>
>>เธอกลัวฟ้าร้อง --- เขาชอบฝนตก
>>
>>เธอเกลียดความเหงา และไม่ชอบอยู่คนเดียว
>>
>>เขาเบื่อสังคม และชอบเก็บตัวในห้อง
>>
>>เธอร้องไห้ในเรื่องที่เราไม่คิดว่ามันน่าเศร้า
>>
>>เขากลั้นน้ำตาในเรื่องที่อยากฆ่าตัวตาย
>>
>>เธอมองหน้าเขาแล้วเห็นผู้ชายที่แสนดีคนหนึ่ง ---
>>
>>เขามองหน้าเธอแล้วเห็นนางฟ้าที่ดีที่สุดในชีวิตเขา
>>
>>เธอจับมือเขาไว้ในวันที่เขาท้อแท้
>>
>>เขานั่งลงข้างๆเธอในวันที่เธอว้าเหว่
>>
>>เธอเบื่อคำชื่นชมจอมปลอม และต้องการได้ยินเสียงเขา
>>แม้จะเป็นการด่าก็ตาม ---
>>
>>เขาอยากได้ยินคำชื่นชมจอมปลอม ขอแค่มันมาจากปากเธอ
>>
>>เธอจมปลักอยู่ในความทุกข์ในวันที่เขาหายไป
>>
>>เขาจมดิ่งลงในความสุข ในวันที่เธออยู่ข้างๆ
>>
>>วันใดก็ตามที่เขาท้อแท้ หรือ ยอมแพ้ เธอจะโทรไปหาเขา พูดแต่คำว่า
>>รักเธอนะ ---
>>
>>วันใดก็ตามที่เธอผิดหวัง หรือ เหงา เขาจะโทรไปหาเธอ และจะเงียบ
>>อยู่อย่างนั้น จนกว่าเธอจะหยุดร้องไห้
>>
>>วันใดก็ตามที่เขาได้รับชัยชนะ เธอจะตรงเข้าไปหา แล้วกอดเขา
>>
>>วันใดก็ตามที่เธอได้รางวัล เขาจะตรงเข้าไปหา ยิ้มให้ ชูนิ้วโป้ง
>>แล้วพูดคำว่า ยินดีด้วย
>>
>>วันเกิดเขา เธอหอมแก้มเขาฟอดหนึ่ง แล้วพูดคำว่า ฉันรักเธอ
>>
>>วันเกิดเธอ เขาโทรมาตอนเที่ยงคืน
>>
>>แล้วพูดคำว่า ฉันก็รักเธอ
>>
>>เธอจับมือเขา เพื่อจะเตือนให้เขารู้ว่าเขาสำคัญสำหรับเธอมากแค่ไหน
>>
>>เขานั่งข้างๆเธอ
>>
>>เพื่อให้เธอรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว
>>
>>เธอจะร้องไห้ และขอร้องให้คนที่ทำร้ายเขาหยุดการกระทำ
>>
>>เขาจะต่อยหน้า ใครก็ตามที่ทำร้ายเธอ
>>
>>เมื่อเขาโกรธ เธอจะรอให้เขาหายโกรธ แล้วโทรไปบอกว่า ขอโทษนะ
>>
>>เมื่อเธอโกรธ เขาจะดึงมือเธอไว้ แล้วพูดคำว่า ฉันขอโทษ
>>
>>เธอโทรไปหาเขาทุกวันเพื่อพูดคำว่า ฉันรักเธอ ---
>>
>>เขารอคอยโทรศัพท์เธอทั้งวัน
>>
>>เพื่อรอฟังคำว่า ฉันรักเธอ
>>
>>วันนี้ตอนเที่ยงคืนรักแท้ของคุณจะได้รู้ว่าเค้าชอบคุณ
>>
>>อะไรดีๆ บางสิ่งจะเกิดขึ้นกับคุณในวันพรุ่งนี้ตอนบ่ายโมงถึงบ่ายสอง
>>
>>มันจะเกิดขึ้นที่ไหนก็ได้ใน msn
>>
>>นอกโรงเรียน หรือที่ไหนก็ตาม เตรียมตัวรองรับไว้สำหรับอาการช็อกของคุณ
>>
>>ถ้าคุณไม่ส่งต่อไป คณจะถูกสาป คุณจะไม่มีคู่รักไป 10 ปี ...
>>
>>ไปให้คน 1 5 คน ภายใน 1 5 นาที. ป.ล คนอื่นๆๆ
>>
>>เค้าบอกกันว่าเปงจิงงงนะ
>>
>>ไม่ต้องส่งกลับมายังคนที่ส่งให้คุณ

สุดๆ

___________________________________________________________________$$__________
__________________________________________________________________$$$$_________
___$$$___________________________________________________________$$$$$$$_______
__$$$$$$$______________________________________________________$$$$$$$$$$______
__$$$$$$$$$$$$________________________________________________$$$$$$$$$$$$_____
__$$$$$$$$$$$$$$$$__________________________________________$$$$$$$$$$$$$$_____
___$$$$$$$$$$$$$$$$$$_____________________________________$$$$$$$$$$$$$$$$_____
___$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_________________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$_____
____$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_____________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$______
_____$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$__________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$______
_______$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$______________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$______
________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$______
__________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_______
___________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_______________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_______
_____________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_____________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$________
________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$__________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$________
__________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_________
______________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$______$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_________
________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_____$$$$$$$$$$$$$$$$$___________
_____________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___$$$$$$$$$$$$$$$$____________
__________________________________$$$$$$$$$$$$$$$__$$$$$$$$$$$$$$______________
______________________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$________________
__________________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_________________
___________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________________
________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$__________________
_______________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$________________
______________________$$$$$$$$____$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$______________
___________________$$$$$$$$$______$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_____________
_________________$$$$$$$$$$$______$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________
________________$$$$$$$$$$$$$____$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________
_______________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$__________
______________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$__________
_____________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________
_____________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________
______________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$____________
________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$____________
___________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_____________
_______________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$______________
___________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$________________
_____________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_________________
_______________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________________
______________________________$$$$$$$$$$_____$$$$$$$$$$________________________
_______________________________$$$$$_________$$$$$_________$$$$$_______________
________________________$$$$_________$$$$____________$$$$$$$$$_________________
________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$_____$$$$$$$$$$_______________________
________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$___$$$$$______________________________
________________________$$$$_____$___$$$$_$$$$_________________________________
_______________________________________________________________________________
_______________________________________________________________________________
_______________________________________________________________________________
___$$$$$$____$$_____________$_______$$______$$__$$$$$$_____$$$$$____$$______$$_
___$$___$$___$$____________$$$_______$$____$$___$$___$$___$$___$$____$$____$$__
___$$___$$___$$___________$$_$$_______$$__$$____$$___$$___$$___$$_____$$__$$___
___$$$$$$____$$__________$$___$$_______$$$$_____$$$$$$____$$___$$______$$$$____
___$$________$$_________$$$$$$$$$_______$$______$$___$$___$$___$$_______$$_____
___$$________$$________$$_______$$______$$______$$___$$___$$___$$_______$$_____
___$$________$$_______$$_________$$_____$$______$$$$$$_____$$$$$________$$_____
_______________________________________________________________________________

jhh

hhh

kj

ชึ่ง มี ความ หมาย

ร้ากกกกกกกกก ฟักแฟงมั่กๆ