เป็นเพลงที่เศร้ามาก และถูกเรียกว่า "บทเพลงแห่งความตาย"
และคาดกันว่ามีส่วนในการทำให้คนคิดสั้นกว่า 200 คนทั่วโลก
เพลงนี้แต่งโดยชาวฮังกาเรียนคนหนึ่ง เมื่อ 70 กว่าปีก่อน
Original เป็นภาษาฮังกาเรียน และดนตรีออกโบราณน่ากลัวไปอีกแบบ
แต่ที่นำมาให้ชมเป็น version ภาษาอังกฤษ โดย Diamanda Galas
ผมว่า คนไทยเราคงไม่ได้รู้สึกร่วมอะไร แต่ถ้าคุณรู้สึกมีความรู้สึกนั้นขึ้นมา!!!
รู้สึกว่า เปล่าเปลี่ยว .... เหมือนมีอะไรที่ยึดเหนี่ยวคุณอยู่ พยายามให้คุณไปในทางที่คุณไม่อยากจะไป
ยิ่งดึงเหมือนยิ่งถูกฉุดแรงขึ้นไปอีก ..... บางครั้งไม่รู้ทิศทางของแรงฉุดนั้น
เหมือนมีเชือกผูกคุณกับอีกสิ่งหนึ่ง.....ที่คุณไม่สามารถสื่อสารได้โดยภาษาใดๆ
แต่คุณต้องอยู่กับมันตลอดเวลา ... เหมือนจะต้องเดินทางไปที่ใดซักแห่งหนึ่ง
ขอให้คุณมั่นคง และตั้งสติครับ
....
...
ให้พยายามมีสติและเตือนตัวเองอยู่เสมอ และปลอบใจตัวเอง...
...
...
...
ปลอบใจว่า..........เรา....คือ...
.....
....
....
...
"ปังคุง" ครับ และ สิ่งที่น่ากลัวนั้นก็คือ "เจมส์" 
ที่กำลังได้รับภารกิจไปซื้อ "ขนมเค้กสตรอเบอรี่ให้ "เอมิจัง" 
มาฟังเพลงดีกว่าครับ
Sadly one Sunday
I waited and waited
With flowers in my arms
All the dream has created
I waited 'til dreams,
Like my heart, were all broken
The flowers were all dead
And the words were unspoken
The grief that I know
Was beyond all consoling
The beat of my heart
Was a bell that was tolling
Saddest of Sundays
Then came a Sunday
When you came to find me
They bore me to church
And I left you behind me
My eyes could not see
What I wanted to love me
The earth and the flowers
Are forever above me
The bell tolled for me
And the wind whispered, "Never!"
But you I have loved
And I'll bless you forever
Last of all Sundays
