zou lang deng guan shang
shu bao fang
zou dao fang jian chuang wai wang
hui xiang gang mai de shu
yi ben ming jiao ban dao tie he
fang zai chuang bian dui hao duo
di yi ye di liu ye di qi ye xu
wo yong yuan dou xiang bu dao
pei wo kan zhe shu de ni hui yao zou
bu zai shi bu zai you
xian zai yi jing kan bu dao
tie he de yao shi kong
tou le guang kan jian ta xiu le hao jiu
hao jiu hao jiu
wai hui de hui chen bao wei le wo
hao an hao an
tie he de yao shi wo zhao bu dao
fang zai tang guo pang de shi
wo hen xiang hui yi de tian
ran er guo luu le ni he wo
lun luo er cheng mei
chen zai he zi li de shi ni gei wo de kuai le
wo hen xiang ji de ke shi wo ji bu de
wei shen me zhe yang zi
ni la zhe wo shuo ni you xie you yu
zen me zhe yang zi
yu hai mei ting ni jiu cheng san yao zou
yi jing xi guan
bu qu zu zhi ni
guo hao yi zhen zi ni jiu hui hui lai
yin xiang zhong de ai qing hao xiang
ding bu zhu na shi jian
wei shen me zhe yang zi
ni kan zhe wo shuo ni yi jing jue ding
wo la bu zhu ni
ta de shou ying gai bi wo geng nuan
tie he de xu bian cheng le ri ji
bian cheng le kong qi
yan hua cheng hui yi
yin xiang zhong de ai qing hao xiang
ding bu zhu na shi jian
suo yin ni qi quan
2006/Sep/29
ชอบมากๆอ่ะค่ะ ขอบคุณนะคะ
อัลบั้มใหม่วางแผงที่เมืองไทยแล้วค่ะ
อุดหนุนกันเยอะๆนะคะ
เอมวีเพลง Twilight's Chapter Seven
เจย์เปนคนเขียนบทแล้วก้อกำกับด้วยค่ะ
อัลบั้มนี้เจย์ลงทุนโชว์กล้ามเลยนะคะ
อัลบั้มใหม่วางแผงที่เมืองไทยแล้วค่ะ
อุดหนุนกันเยอะๆนะคะ
เอมวีเพลง Twilight's Chapter Seven
เจย์เปนคนเขียนบทแล้วก้อกำกับด้วยค่ะ
อัลบั้มนี้เจย์ลงทุนโชว์กล้ามเลยนะคะ
คำแปลคับ
หนังสือเรื่องกล่องเหล็กของเกาะ
เริ่มต้น : กริ๊งๆๆ คนเปิดประตูเข้ามา
เจย์ : ขอโทษครับ คุณพอจะมีหนังสือปั้นเต่าเทียเหอไหมครับ
ผู้หญิง: อ๋อค่ะ ตรงไป เลี้ยวขวา ชั้นที่สองของตู้หนังสือค่ะ
เจย์ : โอ ขอบคุณมากครับ
ผู้หญิง : ไม่เป็นไรค่ะ
ไฟระเบียงปิดลง ฉันวางกระเป๋าไว้
เดินกลับเข้ามาในห้อง มองออกไปนอกหน้าต่าง
นึกถึงหนังสือที่เพิ่งซื้อมาเมื่อกี๊
นั้นคือ ปั้นเต่าเทียเหอ
วางมันลงข้างๆ เตียง
เปิดจากหน้าหนึ่งไป บทที่ 16 บรรทัดที่ 7
ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนที่อ่านหนังสือเล่มนั้นของฉันจะจากไป
มันไม่นานเลย ทุกสิ่งทุกอย่างต้องมีวันจบสิ้น
ปัจจุบัน ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย
กุญแจที่จะไขกล่องเหล็ก เริ่มเก่าลง
ฉันพบว่า ฉันอารมณ์เสียอยู่กับมันอยู่นาน...
เก่ามาก เก่ามากๆเชียวล่ะ
ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเริ่มกลุ้มรุมฉัน
มืดมาก มืดเหลือเกิน
ฉันไม่สามารถมองเห็นกุญแจนั้นได้
สิ่งนั้นที่มันเคยวางอยู่ข้างๆสิ่งที่น่ารักสิ่งนั้น, ความทรงจำที่หอมหวานที่ฉันหวังจะได้มี
อย่างไรก็ตาม ฉันคงคิดมากไป
ถึงมันจะลบเลือนแต่ก็ยังคงสวยงาม
อะไรอยู่ในกล่องเหล็กใบนั้นนะ
หรือมันจะเป็นความสุขที่เธอมอบให้กับฉัน
ฉันอยากที่จะนึก แต่นึกไม่ออก
ทำไมมันถึงเป็นเช่นนี้ เธอรั้งชั้นไว้
และบอกว่าเธอสนใจฉัน
ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น
ฝนยังคงไม่หยุดตก แต่เธอบอกกับฉันว่า
เธอต้องจากไป
ฉันไม่เคยที่จะเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้
แต่ฉันหวังว่าสักวันเธอจะกลับมาหาฉัน
ความรักที่ฝังใจของฉันดูเหมือนจะ
ไม่มีวันที่จะไคว่คว้ากลับมาได้
ทำไมมันถึงเป็นอย่างนั้น
เธอมองมาที่ฉันแล้วพูดว่าเธอตัดสินใจแล้วที่จะไป
ฉันไม่สามารถทำให้เธอหวนกลับมาได้
มือของเขาคนนั้นคงจะอุ่นกว่ามือของฉัน
กล่องเหล็กกลับกลายมาเป็นสมุดบันทึก
กลับกลายเป็นอากาศ และหายไปในความทรงจำ
รักที่ฝังใจฉัน ฉันไม่สามารถเอามัน
กลับคืนมาได้อีก นั่นเป็นเหตุที่ทำให้ฉันหมดหวัง..
หนังสือเรื่องกล่องเหล็กของเกาะ
เริ่มต้น : กริ๊งๆๆ คนเปิดประตูเข้ามา
เจย์ : ขอโทษครับ คุณพอจะมีหนังสือปั้นเต่าเทียเหอไหมครับ
ผู้หญิง: อ๋อค่ะ ตรงไป เลี้ยวขวา ชั้นที่สองของตู้หนังสือค่ะ
เจย์ : โอ ขอบคุณมากครับ
ผู้หญิง : ไม่เป็นไรค่ะ
ไฟระเบียงปิดลง ฉันวางกระเป๋าไว้
เดินกลับเข้ามาในห้อง มองออกไปนอกหน้าต่าง
นึกถึงหนังสือที่เพิ่งซื้อมาเมื่อกี๊
นั้นคือ ปั้นเต่าเทียเหอ
วางมันลงข้างๆ เตียง
เปิดจากหน้าหนึ่งไป บทที่ 16 บรรทัดที่ 7
ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนที่อ่านหนังสือเล่มนั้นของฉันจะจากไป
มันไม่นานเลย ทุกสิ่งทุกอย่างต้องมีวันจบสิ้น
ปัจจุบัน ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย
กุญแจที่จะไขกล่องเหล็ก เริ่มเก่าลง
ฉันพบว่า ฉันอารมณ์เสียอยู่กับมันอยู่นาน...
เก่ามาก เก่ามากๆเชียวล่ะ
ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเริ่มกลุ้มรุมฉัน
มืดมาก มืดเหลือเกิน
ฉันไม่สามารถมองเห็นกุญแจนั้นได้
สิ่งนั้นที่มันเคยวางอยู่ข้างๆสิ่งที่น่ารักสิ่งนั้น, ความทรงจำที่หอมหวานที่ฉันหวังจะได้มี
อย่างไรก็ตาม ฉันคงคิดมากไป
ถึงมันจะลบเลือนแต่ก็ยังคงสวยงาม
อะไรอยู่ในกล่องเหล็กใบนั้นนะ
หรือมันจะเป็นความสุขที่เธอมอบให้กับฉัน
ฉันอยากที่จะนึก แต่นึกไม่ออก
ทำไมมันถึงเป็นเช่นนี้ เธอรั้งชั้นไว้
และบอกว่าเธอสนใจฉัน
ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น
ฝนยังคงไม่หยุดตก แต่เธอบอกกับฉันว่า
เธอต้องจากไป
ฉันไม่เคยที่จะเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้
แต่ฉันหวังว่าสักวันเธอจะกลับมาหาฉัน
ความรักที่ฝังใจของฉันดูเหมือนจะ
ไม่มีวันที่จะไคว่คว้ากลับมาได้
ทำไมมันถึงเป็นอย่างนั้น
เธอมองมาที่ฉันแล้วพูดว่าเธอตัดสินใจแล้วที่จะไป
ฉันไม่สามารถทำให้เธอหวนกลับมาได้
มือของเขาคนนั้นคงจะอุ่นกว่ามือของฉัน
กล่องเหล็กกลับกลายมาเป็นสมุดบันทึก
กลับกลายเป็นอากาศ และหายไปในความทรงจำ
รักที่ฝังใจฉัน ฉันไม่สามารถเอามัน
กลับคืนมาได้อีก นั่นเป็นเหตุที่ทำให้ฉันหมดหวัง..
